Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ

Muğla’da 48 köy, linyit madeni ruhsat alanları içinde bulunmakta olup bunun 26 tanesi Milas’tadır. Bugüne kadar linyit maden sahaları için Muğla genelinde toplam 8 KÖY, ya tasınmış ya da tamamen ortadan kaldırılmıştır. Bazı köylerde yaşayan yurttaşlar, iki kez yer değiştirmek zorunda kalırken, bazıları da ikinci- üçüncü kez yer değiştirme tehdidi ile karsı karsıyadır. Bunlardan birisi de İkizköy’dür.

Kömür için 1979 yılından beri Sekköy, Hüsamlar ve Işıkdere köyleri boşaltıldı.

Şimdi de İkizköy, Bağdamları, Çakıralan, Çamköy, Karacaağaç ve Karacahisar’ın  arazileri için kamu yararı denilerek, acele kamulaştırma kararı verildi. Bu köylere ait 4 bin dönümlük arazinin içindeki yetişkin zeytinler sökülerek başka yere taşınacak ve telef edilecekler.

1990 yılında Aydın İdare Mahkemesinin kapatılmasına karar verdiği 2 termik santral yüzünden bu insanlar; bir ömür geçirdikleri ata topraklarından koparılarak başka illere sürgün edilme, yer değiştirme durumuyla karşı karşıyadırlar.

90 YAŞINDAKİ BİR KADIN: “Ben ana-baba görmedim yavrum; anam da bu toprak, babam da bu zeytin ağaçları. Ben bu topraklarda çocuk doğurmadan önce, bu zeytin ağaçlarını doğurdum. Elimle diktim bu ağaçları, çocuk gibi bakıp büyüttüm. İnsan çocuklarını nasıl teslim eder? Onları kesip biçip yok edecek hayınlar. Ben bu topraklardan gidersem; dayanamam, ölürüm,” diyordu.

ABDULLAH YALÇINTAŞ: “Ben Sekköylüyüm. Köyümden, köylülerimden, akrabalarımdan, tüm hemşerilerimden yıllardır ayrıyım.  Geçmişte Sekköy’de de kamulaştırma yapıldı. Çanakkale Gökçeada’da, 42 senedir, ortadan kaldırılan köyümüzün, tanıdıklarımızın, şırıl şırıl akan berrak sularımızın hasretini çekmekteyim. Ben o güzel Milasımızı düşündükçe, Gökçeada, bir kapalı cezaevi gibi geliyor bana.  Bu ayrılık acısı; insanı yiyip bitiriyor, içinden hiç çıkmıyor!”

ESRA IŞIK, Akbelen mücadelesinin merkezinde yer alan İkizköylü genç bir kadın. 25 yaşında. 2019 yılında başlayan Akbelen mücadelesinin içinde büyüdü, pişti, yetişti… Akbelen’de Termik santrala karşı yürütülen mücadelenin içinde hep en önde oldu; topraklarını, ormanları, zeytinleri ve tüm yaşam alanlarını savundu.

Bunun için tazyikli suya, biber gazına maruz kaldı, darp edildi, gözaltına alındı ama o hiç yılmadı. Tıpkı annesi Nejla Işık, Deniz Gümüşel, Zehra Ninesi, Aytaç Yengesi, Melahat Teyzesi, Ayşe Günay, Hasan Yorulmaz vd. büyükleri gibi mücadele etti. Akbelen’in, bir varoluş mücadelesinin  önderi oldu!

Şimdi o tutuklu. Altı köyün topraklarını, rezerv ömrü biten kömür uğruna ellerinden alabilmek, onların dirençlerini kırabilmek için Esra’yı tutukladılar. O tutuklansa da, Akbelen’de mücadele sürüyor.

SONSÖZ: Milas'ın %70'i maden arama, ihale ve işletme ruhsatlı alanlar. Milas’ta şu anda 50’den fazla maden firması faaliyet gösteriyor. Onlarcası da sırada bekliyor. Milas’ın her tarafı; Kuzeyden Güneye, Doğudan Batıya delik deşik. Ormanlar kesiliyor, zeytinlerimiz sökülüyor, havamız kirleniyor, su kaynaklarımız kurutuluyor. Çok değil 20 yıl sonra Milas’ta, susuzluk ve kuraklıkla karşı karşıya kalınacak. Üretemeyeceğiz, tarım yapılamayacak.  Bu sorun bir avuç çevrecinin sorunu değil, hepimizin ortak sorunu. Gelecek nesiller için doğamıza, havamıza, suyumuza hep birlikte sahip çıkalım. Çevreyi korumanın sağı-solu, ideolojisi yoktur. Doğa Ana, herkese kucak açmıştır ve onu korumak da hepimizin en temel görevi! Biz bu doğayı atalarımızdan miras almadık, çocuklarımızdan ödünç aldık!